ĆWICZENIA IGNACJAŃSKIE
 

 

 

WPROWADZENIE DO ĆWICZEŃ

 

METODA MEDYTACJI

 

FUNDAMENT

 

PIERWSZY TYDZIEŃ -

GRZECH CZŁOWIEKA

 

OSOBISTE POWOŁANIE

 

DRUGI TYDZIEŃ –

JEZUS CHRYSTUS

 

TRZECI TYDZIEŃ–

MĘKA JEZUSA CHRYSTUSA

 

CZWARTY TYDZIEŃ -

ZMARTWYCHWSTANIE JEZUSA

 

MODLITWA O POGŁĘBIENIE MIŁOŚCI

 

 

 

STRONA GŁÓWNA

 

 

 

 

 

 

 

MODLITWA O POGŁĘBIENIE MIŁOŚCI

Ćw. 232 - 237

 

CEL:

Wewnętrzne doświadczenie Boga, aby miłość ku Niemu zapłonęła jeszcze mocniej.

Dostrzeganie Boga we wszystkim i wszystkiego w Bogu.

Pogłębienie zaufania do Boga i wzmocnienie pragnienia zjednoczenia własnej woli z wolą Boga.

Dostosowanie swojego życia do wizji (pragnienia) Boga dla całego świata i dla mnie samego.

 

 

  • Fundament modlitwy o pogłębienie miłości (J15,1-17; 17,20-26)

    • Bóg ofiarowuje każdemu człowiekowi swoją miłość oraz samego siebie.

    • Bóg pragnie, aby każdy człowiek odpowiedział miłością na Jego miłość tak, aby człowiek i Bóg mogli żyć w serdecznej relacji.

    • Bóg pragnie stać się naszym najserdeczniejszym przyjacielem, naszą największą miłością.

    • Bóg nie narzuca nam swojego pragnienia. Jego realizacja jest uzależniona od naszej wolnej odpowiedzi.

    • Boża miłość oraz Boże pragnienie jest źródłem najgłębszych pragnień człowieka.

    • Poprzez przyjęcie Bożej miłości oraz Bożej przyjaźni, człowiek zostaje „przebóstwiony” i upodobniony do obrazu Jednorodzonego Syna Bożego Jezusa Chrystusa.

    • Zarówno pragnienie odpowiedzenia na Boże wezwanie, jak i sama odpowiedź jest darem Boga, który powinniśmy pragnąć bardziej niż wszystkie inne dary i o który powinniśmy ciągle prosić.

 

  • Istota miłości (1Kor13; Rz15,1-6)

    • Człowiek kocha drugą osobę, nie dlatego, że coś od niej otrzymał, ale dlatego, że odkrył w tej osobie wewnętrzne dobro i piękno, dla którego zapragnął poświęcić swoje życie. (Otrzymanie daru może pomóc w odkryciu wewnętrznego dobra i piękna drugiej osoby.)

    • Miłość jest pragnieniem prawdziwego dobra dla drugiej osoby, jest obdarowaniem drugiej osoby wszystkim, co się posiada, jak również sobą samym.

    • Miłość łączy kochające się osoby. Jej celem nie jest szczęście, ale jedność. Z tego powodu prawdziwa miłość trwa nie tylko wtedy, gdy jest źródłem radości, ale także wtedy, gdy towarzyszy jej cierpienie.

    • Miłość wyraża się nie tyle poprzez słowa lub uczucia, co uczynki.

 

 

MEDYTACJA I  

 

CEL:

   Pełniejsze uświadomienie sobie otrzymanych od Boga darów.

 

  • Dz17,22-28

  • Łk11,9-13

    • Wymień kilka darów, jakie w swoim dotychczasowym życiu otrzymałeś od Boga. Który z nich jest dla ciebie najcenniejszy?

    • Jakie dary otrzymałeś od Boga, podczas tych rekolekcji?

    • Jakie uczucia wzbudzają w tobie te dary?

    • Z jakiego powodu i w jakim celu Bóg obdarzył cię tym wszystkim?

    • Jeśli odczuwasz wdzięczność, zastanów się nad tym, jak chciałbyś ją wyrazić.

  

Zabierz, Panie, i przyjmij całą moją wolność,

pamięć moją, mój rozum,

i całą moją wolę, wszystko, co mam i co posiadam.

Ty mi to, Panie,wszystko dałeś, Tobie to zwracam.

Wszystko jest Twoje.

Rozporządzaj tym według Twojej woli.

Daj mi tylko miłość Twoją i łaskę, a to mi wystarcza. Amen.

św. Ignacy Loyola (Ćw.234)

 

MEDYTACJA II

 

CEL:

Wewnętrzne poznanie prawdy o tym, że Bóg jest obecny w każdym stworzeniu, w każdym człowieku, jak również we mnie samym.

 

  • J1,1- 4

  • Dz17,24-28

  • Mk8,22-26

    • Czy doświadczyłeś kiedyś Bożej obecności w przyrodzie?

    • Czy doświadczyłeś kiedyś Bożej obecności w drugim człowieku?

    • Czy doświadczyłeś kiedyś Bożej obecności w samym sobie?

  

MEDYTACJA III

 

CEL:

Wewnętrzne poznanie prawdy o tym, że Bóg działa w każdym stworzeniu, w każdym człowieku, jak również we mnie samym.

 

  • J5,17

  • J14,1-14

    • Czy doświadczyłeś kiedyś Bożego działania w przyrodzie, lub poprzez przyrodę?

    • Czy doświadczyłeś kiedyś Bożego działania w drugim człowieku lub poprzez drugiego człowieka?

    • Czy doświadczyłeś kiedyś Bożego działania w samym sobie lub poprze siebie?

 

 MEDYTACJA IV

CEL:

Wewnętrzne poznanie prawdy o tym, że Bóg jest obecny w każdym stworzeniu, w każdym człowieku (nawet grzeszniku), w każdym wydarzeniu (nawet w tym, które sprzeciwia się woli Bożej) i we wszystkim oraz przez wszytko może dokonać upragnione przez siebie dobro.

 

  • Mdr11,22-12,2

  • J3,14-21

  • Rz8,25-30

  • Rz5,20-21

    • Czy doświadczyłeś kiedyś jakiegoś dobra, które wypłynęło z twojego niepowodzenia lub z wydarzenia, które nie było zgodne z twoim oczekiwaniem?

    • Czy doświadczyłeś kiedyś życzliwości lub otrzymałeś coś dobrego od człowieka, którego nie lubisz, którego uważałeś za złego?

    • Czy doświadczyłeś kiedyś pewnego dobra, które wypłynęło z jakiegoś zła lub grzechu?

 

Łaska zapomnienia o sobie           

  (fragment z „Widzieliśmy Pana” JÓZEF AUGUSTYN SJ)

 

Cel i sens życia, a przez to własne zbawienie człowiek realizuje poprzez wyjście z siebie, zaparcie się siebie samego, aby naśladować Jezusa (por. Mt 16, 24). Wzrastanie człowieka do coraz pełniejszej wolności i pełniejszego oddawania Bogu chwały, czci i służenia Mu połączone jest z umieraniem sobie.

V. E. Frankl, który wnikliwie zanalizował sytuację współczesnego człowieka, podkreśla, że jego główną chorobą jest egzystencjalna pustka, poczucie bezsensu. Lęki, stany depresyjne i rozpacz wynikają z koncentracji człowieka na sobie przy równoczesnej niechęci do zajęcia się jakąś dobrą sprawą. Nie poprzez kontemplowanie siebie, ani przez samouwielbienie, ani przez krążenie myślami wokół własnego lęku, uwalniamy się od niego, lecz poprzez poświęcenie, ofiarę z siebie i oddanie się sprawie godnej takiego oddania (V.E. Frankl).

Jest łatwiej niż można sądzić znienawidzić siebie. Łaska jednak polega na tym, aby o sobie zapomnieć (G. Bernanos). Łatwo jest znienawidzić siebie. Kiedy człowiek postawi siebie i swoją doskonałość w centrum życia, to szybko znienawidzi siebie, ponieważ ciągle będzie odkrywał w sobie ułomność, słabość, niedoskonałość, grzech. Jeżeli w centrum swojej uwagi postawi sukces, również łatwo dojdzie do rozczarowania sobą, ponieważ nawet największy sukces nie zaspokaja pragnienia, którym charakteryzuje się każda pycha. Jeżeli człowiek nastawia się na przyjemność, przeżyje szybko głęboką frustrację, bo im bardziej idzie komuś o przyjemność, tym bardziej przechodzi ona obok niego (V. E. Frankl).

Łaska polega na tym, aby o sobie zapomnieć. Zapomnieć o sobie, to właśnie znaczy stać się wolnym wobec wszystkich stworzeń i oddać się do dyspozycji Boga, Jego uczynić centrum swojego życia. Stać się wolnym oznacza chwałę Boga, Jego cześć, służbę Jemu uczynić swoją dobrą sprawą, której poświęca się całe życie.

W końcowej rozmowie polecajmy Bogu nasze życie ze wszystkimi zniewoleniami, które nas jeszcze trapią. Prośmy przede wszystkim o wielkie pragnienie powierzenia się Bogu, oddania Mu chwały i czci i służenia Mu.

Oddając Stwórcy, jako naszemu Ojcu, całe życie, będziemy tym samym zdobywać wewnętrzną wolność wobec wszystkich stworzeń, bo miłość Ojca okaże się dla nas wartością ponad wszystkie inne wartości. A kiedy poczujemy się w pełni dziećmi Ojca usłyszymy Jego zapewnienie: Moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszystko moje do ciebie należy (Łk 15, 31). Wyrzekając się nieuporządkowanej miłości do stworzeń odnajdujemy je wszystkie na powrót w miłującym nas Bogu.

 

STRONA GŁÓWNA