D2    POŁĄCZENIA

 

I   CYKLE DOŚWIADCZEŃ JEDNOCZĄCYCH

●       Doświadczenie jednoczące można zrozumieć, jako przeciwne do doświadczenia alienacji, doświadczenia bycia odłączonym od jakiejś większej całości, czy też bycia wyobcowanym. Ludzie wyobcowani to tacy, którzy nie czują łączności z jakąś grupą, tradycją, ustalonym systemem wierzeń, wartości lub ogólnie akceptowanym modelem zachowania.

●        Wyalienowany człowiek jest zagubiony. Z powodu braku trwałych wartości, czy też kierunku życia, który nadaje jakaś grupa, może stać się ofiarą sprzecznych pragnień, jest narażony na różne manipulacje. Człowieka takiego można porównać do kropli, która wysycha bardzo szybko, gdy nie jest częścią większego zbiornika wodnego.

●        Ponieważ przynależność do jakiejś większej grupy wzmacnia, podtrzymuje i rozwija życie człowieka, każdy człowiek instynktownie dąży do tego, aby należeć do czegoś większego niż on sam. Może to być na przykład: naród, szczep lub rodzina, lokalna grupa sąsiedzka, grupa religijna, sekta, partia polityczna, system filozoficzny, ideologia lub ruch, dziedzina lub typ sztuki, grupa kibiców sportowych lub fanów muzycznych, grupa młodzieżowa lub przestępcza.

●        ID może pomóc we wzmacnianiu wewnętrznej łączności z szerszym kontekstem życia i w dostrzeżeniu głębszego sensu naszych indywidualnych istnień, jak również może ustrzec przed niebezpieczeństwami związanymi z desperackim i chaotycznym dążeniem do przynależności i zdobycia poczucia sensu życia.

●        CELEM tego rozdziału jest opisanie naszych wewnętrznych doświadczeń zjednoczenia z jakąś większą całością. Te doświadczenia są materiałem, który może pomóc nam dostrzec sens naszego życia i kierunku, w którym ono dąży.

●        W przeciwieństwie do kropel, które stają się częścią oceanu poprzez fizyczne złączenie się z nim, człowiekowi nie wystarczy fizyczny aspekt (np. przebywanie na tym samym terytorium, uczestnictwo w spotkaniach, noszenie tego samego ubrania, czytanie tych samych książek itd.), aby rzeczywiście stać się częścią jakiejś większej całości. Łączy się on z większą całością poprzez swoje subiektywne uczucia utożsamiania się (wewnętrznego identyfikowania się) z tą całością. Taka łączność jest owocem wewnętrznego doświadczenia.

●        W monokulturalnych społeczeństwach różnorodne mity (nauka), zwyczaje oraz ryty inicjacyjne (doświadczenie) tworzyły i pogłębiały wewnętrzną jedność (przynależność do grupy, wewnętrzne utożsamianie się z nią).

●        Obecnie, w bardzo zróżnicowanych społeczeństwach pluralistycznych, sytuacja jest bardziej skomplikowana, gdyż istnieje wiele różnych możliwości (grup, tradycji). Młody człowiek spotyka się z wieloma propozycjami, z których sam musi wybierać. Często ludzie dokonują wyboru, zanim są do tego odpowiednio przygotowani. Aby uniknąć ślepego wyboru, potrzebne jest poznanie swoich wewnętrznych doświadczeń i zrozumienie ich w kontekście całego własnego życia.

●        Doświadczenie wewnętrzne, które łączy nas z jakąś większą całością, składa się z wielu mniejszych doświadczeń, które łącznie tworzą pewien ciąg. Jest to cykliczny proces, pełen różnorodnych napięć i sprzecznych przeżyć: wzlotów i upadków; nadziei i zawodów; zwątpień i wiary; lęków i śmiałego spojrzenia w przyszłość; nowych spostrzeżeń i całkowitej dezorientacji, zagubienia; radości i smutku; entuzjazmu i depresji itd.

 

●       CYKL DOŚWIADCZENIA JEDNOCZĄCEGO

o       PIERWSZY ETAP zaczyna się od przeciwieństwa doświadczenia zjednoczenia, czyli od poczucia braku sensu, poczucia alienacji, wewnętrznego rozbicia. Towarzyszą mu różne negatywne i bolesne emocje, jak również różne złe przeczucia, mary nocne, pesymizm, depresja. Nie dostrzegamy szansy na odnalezienie sensu, ani nadziei na wyjście z tej sytuacji. Okres ten jest bardzo bolesny, ale jest integralną częścią całego cyklu, dlatego też nie należy ulegać pokusie stłumienia negatywnych odczuć, czy też ignorowania tej sytuacji lub ucieczki.

o       DRUGI ETAP. Stopniowo zaczynamy przeczuwać wewnętrznie możliwości wyjścia z tej sytuacji, dostrzegamy nadzieję na pozytywne rozwiązanie. Konsekwentnie podejmujemy bardziej aktywne i zdecydowane poszukiwania (zrozumienia, dróg wyjścia, możliwości rozwiązania itd.). Dokonujemy nowych odkryć, dostrzegamy nowy sens, nieznane do tej pory prawdy. Pierwotne zwątpienie lub niedowierzanie, przemienia się w wielki entuzjazm. Znajdujemy się w „nowym świecie.” Jest to faza otwarcia nowego doświadczenia jednoczącego. W miarę upływu czasu emocje stabilizują się.

o       TRZECI ETAP. Po pewnym czasie pojawiają się pytania, o których nie myśleliśmy wcześniej. Patrzymy na świat i nasze poprzednie przekonania z innej perspektywy (zdobytych przez doświadczenie nowych przekonań) niż poprzednio. Entuzjazm powoli wycisza się. Z pewnym niepokojem zastanawiamy się nad tym, co dalej. Nie mamy już tej pewności, która nam towarzyszyła, gdy byliśmy w szczytowym punkcie tego doświadczenia. Powoli zbliżamy się do etapu zamykającego to doświadczenie.

o       NOWY POCZĄTEK. Część naszych starych przekonań przestaje być aktualna, jedne zanikają, inne zmieniają formę, jeszcze inne pogłębiają się. Czasami stare przekonanie natychmiast zastąpione jest przez nowe. Czasami stare przekonania znikają, ale nowe nie pojawiają się. Pozostaje pustka. W tym przypadku, ponownie znajdujemy się w ciemności i rozpoczynamy nowy cykl. Jednak rozpoczynamy ten cykl jako inna osoba (inna niż ta, którą byliśmy na początku poprzedniego cyklu), jako osoba przemieniona poprzednim doświadczeniem.

 

II   ZBIÓR DOŚWIADCZEŃ

 

      CELEM tego podrozdziału jest zapisanie wewnętrznych przeżyć lub zewnętrznych doświadczeń, które mają dla ciebie jakieś duchowe znaczenie. Chodzi o takie przeżycia, które mogą należeć do jednego z etapów CYKLU DOŚWIADCZENIA JEDNOCZĄCEGO. Na przykład takie, które

 

●       w jakiś sposób połączyły cię z zewnętrznym światem lub może spowodowały poczucie alienacji;

●       napełniły cię wielką nadzieją lub pogrążyły w beznadziei, doprowadziły do rozpaczy;

●       ukazały ci szerszy horyzont rzeczywistości lub zniszczyły świat, w którym żyłeś;

●       ukazały (może nawet nie w pełni wyrażalne) „prawdy życiowe,” lub podważyły twoje dotychczasowe przekonania, „zmusiły” cię do zastanowienia się nad sensem życia, problemem cierpienia, niesprawiedliwości itd.;

●       w jakikolwiek inny sposób zmieniły twoją świadomość lub twoje przekonania, twoje zrozumienie zewnętrznych wydarzeń lub sensu własnego życia; zmieniły twoją postawę wobec innych ludzi, grup lub instytucji; miały lub ciągle mają istotny wpływ na twoje postawy wobec różnych problemów lub na twój sposób zachowania itd.

 

1.   Weź nową kartkę, zapisz tytuł podrozdziału i aktualną datę.

2.  Zamknij oczy. Wycisz się. … Zwróć uwagę na swój oddech. Po jednym lub dwóch głębszych wdechach, pozwól, aby twój oddech się uspokoił i spowolniał.

       Odczuj bieg swojego życia. Poczuj własne życie. Jak się przemienia? Przez jakie przechodzi etapy lub cykle? Dokąd zmierza? Jaka jest jego istota? Co próbuje ukazać?

       Trwaj w ciszy i obserwuj bieg swojego życia.

3.   Nieprzerwanie trwając w ciszy, zapisuj wspomnienia, które powracają do twojej pamięci i kontynuuj obserwowanie swojego życia w ciszy. Nie próbuj „grzebać” w pamięci i na siłę przypominać sobie znaczące doświadczenia, ale pozwól im ukazać się spontanicznie.

      Każde nowe wspomnienie opisz bardzo krótko, nie więcej niż potrzebna do zidentyfikowania treści doświadczenia. Opis doświadczenia nie powinien być dłuższy niż pół strony. Jeżeli opis jest krótszy niż pół strony, zostaw wolne miejsce i nowe wspomnienie zacznij opisywać na drugiej połowie.

      Zapisz wszystkie, mające duchowe znaczenie doświadczenia, których pamięć powróci, zarówno te przyjemne jak i te nieprzyjemne, dokładnie tak, jak je pamiętasz.

      Każdemu nowemu wspomnieniu możesz nadać tytuł, a obok tytułu napisz orientacyjną datę tego doświadczenia.

 

 

III DUCHOWE KAMIENIE MILOWE

 

CELEM opracowania DUCHOWYCH KAMIENI MILOWYCH nie jest zbieranie historycznych faktów swojego życia. Uczyniliśmy już to w poprzednim podrozdziale. Obecnie chodzi o zebranie swojej duchowej historii w jedną całość, składającą się z różnych, następujących po sobie części (jak rozdziały książki) w celu nawiązania relacji dialogu z dokonującym się w naszym wnętrzu duchowym procesem.

 

1. Przeczytaj swoje wspomnienia, które zebrałeś w poprzednim podrozdziale (ZBIÓR DOŚWIADCZEŃ).

2.  Siedząc w ciszy zastanów się nad rozpiętością swoich doświadczeń związanych z wiarą, ze zwątpieniem, poszukiwaniem sensu życia i próbami zrozumienia jego znaczenia, poczynając od swojego dzieciństwa. (Powrót do zapisanych wcześniej KAMIENI MILOWYCH swojego życia może być pomocny. Powracając do poszczególnych okresów swojego życia, zwróć uwagę na treści i jakość życia duchowego w danym okresie.)

3.  Weź nową kartkę. Napisz tytuł tego podrozdziału i dzisiejszą datę.

4. Zamknij oczy! Wycisz się! Oddychaj głębiej, wolniej, spokojniej. Siedząc w ciszy, nie myśl o niczym konkretnym. Spróbuj wewnętrznie odczuć bieg twojego życia. Przepływ czasu. Zmiany. Nie myśl o życiu, ani o żadnym konkretnym wydarzeniu, ale staraj się odczuć to, co łączy to wszystko w jedną całość. Szczególnie staraj się odczuć wszystkie elementy dotyczące życia duchowego, twojej wiary, usiłowań poznania znaczenia i sensu życia. Staraj się odczuć bieg twojego wewnętrznego życia jako rzekę płynącą pod powierzchnią zewnętrznych wydarzeń, w głębi twojego bytu, która łączy całe twoje życie w jedną spójną całość.

      Będąc w stanie półświadomym, przyjmij postawę otwartej pasywności. Nie kieruj swoimi myślami lub odczuciami. Otwórz się na to wszystko, co wypływa z twojego wnętrza. Nie oceniaj, ani nie komentuj tego, co ukazuje się tobie. Po prostu obserwuj jak różne wydarzenia, sytuacje, wspomnienia przychodzą i odchodzą. Nie koncentruj się na szczegółach pojawiających się wyobrażeń (wydarzenie, przeżycie, sytuacja, doświadczenie, dźwięk, myśl, spostrzeżenie itd.), ale uświadom sobie wrażenie, jakie wywiera na tobie twoja wędrówka. Pozwól twojemu wewnętrznemu życiu, wyrazić się w takiej formie, w jakiej zechce.

5. Od czasu do czasu, bez burzenia wewnętrznej ciszy, otwórz oczy i zapisz (jednym kluczowym słowem, lub bardzo krótkim opisowym wyrażeniem) na przygotowanej kartce duchowe doświadczenia, które powróciły do twojej pamięci (doświadczenia jakiegoś „przełomu”, „przebicia się”, „otwarcia”, „zrozumienia”, „przebudzenia” lub „okrycia”, jak również chwile ciemności i pustki, kiedy tego typu doświadczenia wydawały się niemożliwe, które miały jakiś wpływ na twój rozwój duchowy, były początkiem lub końcem jednego z etapów twojego wewnętrznego życia). Ponownie zamknij oczy i kontynuuj obserwację pojawiających się wyobrażeń.

Kiedy odczujesz, że już uchwyciłeś całość swojego życia, przejdź do następnego punktu.

Poszczególne doświadczenia zapisuj w oddzielnej linijce, w takiej kolejności, w jakiej się pojawią. Lista powinna zawierać przynajmniej dziesięć elementów, ale nie powinna przekraczać czternastu elementów.

6.  Po zakończeniu tworzenia listy DUCHOWYCH KAMIENI MILOWYCH, ponumeruj je w chronologicznej kolejności.

7. Kilkakrotnie bardzo powoli przeczytaj sporządzoną przez siebie listę, w kolejności chronologicznej. Zwróć uwagę na swoje uczucia i reakcje (myśli, spostrzeżenia), które pojawiają się w tobie podczas czytania tej listę i zapisz je poniżej listy. Powtarzaj czytanie listy tak długo, jak długo będzie wydało ci się to sensowne.

8. Jeżeli te spostrzeżenia sugerują pracę w innym dziale ID, zapisz to wyraźnie i spróbuj zastosować się do tej sugestii w najbliższym czasie.

9. Jeśli przypomnisz sobie jakieś duchowe, wewnętrzne doświadczenie, zapisz je w poprzednim podrozdziale (ZBIÓR DOŚWIADCZEŃ).

 

 

IV DIALOG WEWNĘTRZNEJ MĄDROŚCI

 

1. Przeczytaj DUCHOWE KAMIENIE MILOWE i przypomnij sobie osoby, które odegrały jakąś ważną rolę w poszczególnych okresach lub były w tym czasie (ale niekoniecznie są teraz) dla ciebie osobami reprezentującymi mądrość życiową, autorytetami w jakichś życiowych sprawach, z których zdaniem liczyłeś się bardziej, niż ze zdaniem innych ludzi (dziadek, babcia, ojciec, matka, wyobrażenia Boga, Jezus, Matka Boska, święci, księża, zakonnice, koledzy, autorzy książek, postacie historyczne, sportowcy, politycy, nauczyciele, przywódcy ruchów itd.).

2. Dopisz imiona tych osób do odpowiednich etapów twojej duchowej wędrówki.

3. CELEM DIALOGU WEWNĘTRZNEJ MĄDROŚCI nie jest nawiązanie relacji dialogu z tymi osobami, ale relacji dialogu między ich wewnętrzną mądrością, a tą mądrością, która jest w tobie.

4. Ze sporządzonej przez siebie listy osób wybierz jedną, z którą chcesz teraz przeprowadzić dialog. Do pierwszego dialogu powinno się wybrać osobę, której wspomnienie powoduje pewne wyciszenie i wewnętrzne skupienie, w której obecności czujesz się w pełni akceptowany i zrozumiany, która obdarza cię ciepłem i wsparciem, przez którą czujesz się kochany. Najważniejsze jest to, aby była to osoba, której możesz w pełni zaufać, przed którą możesz się w pełni otworzyć, przed którą nie masz żadnych tajemnic.

5. Nie powinniśmy mieć zbyt dużych oczekiwań wobec pierwszego dialogu. Powinniśmy go potraktować, jako ponowne nawiązanie kontaktu, jako nowy początek w naszej relacji.

6. Jeśli podczas przeprowadzania dialogu zorientujesz się, że rozmawiasz z inną osobą, niż ta, z którą dialog rozpocząłeś, powinieneś kontynuować ten dialog z tą inną osobą.

7. Weź nową kartkę. Zapisz imię wybranej osoby oraz dzisiejszą datę.

 

8. DIALOG

l    Zamknij oczy i odczuj obecność partnera dialogu, jednak nie myśl świadomie o tej osobie. Pozwól swoim myślom wyciszyć się. Oddychaj coraz głębiej, coraz wolniej … Trwaj w ciszy.

l    Odczuj obecność tej osoby; atmosferę, która panuje wokół niej; jej pragnienia i dążenia; jakość jej życia; mądrość, którą ona personifikuje.

l    Trwając w ciszy obserwuj wyobrażenia, które wyłaniają się z twojego wnętrza.

l    Przywitaj się z tą osobą i powiedz jej o swoich odczuciach, które właśnie teraz doświadczyłeś. Możesz powiedzieć o tym, jak odczuwasz własne życie, o swoich zainteresowaniach, niepokojach, wątpliwościach. Powiedz o swoim stosunku do tej osoby, o tym dlaczego podjąłeś ten dialog, o co chcesz ją zapytać.

l    Zapisuj wszystko, co mówisz do tej osoby, a następnie wróć do ciszy i czekaj, wsłuchaj się w jej odpowiedź. Kiedy „usłyszysz” tą odpowiedź, zapisz ją.

l    Trwaj w ciszy. Koncentruj się na odczuciu obecności tej osoby. Kontynuuj dialog. Nie cenzuruj ani własnych wypowiedzi, ani odpowiedzi tej osoby. Zapisuj wszystko, nawet to, co wydaje ci się błahe i bez znaczenia.

l    Tępo dialogu może się zmieniać. Czasami może nastać cisza. Jednak ta cisza niekoniecznie musi oznaczać koniec dialogu. Bardzo często po okresach ciszy, dialog rozpoczyna się ponownie. Tym razem może być jeszcze głębszy, jeszcze bardziej dynamiczny niż wcześniej.

l    Zakończ dialog, kiedy będziesz wewnętrznie przekonany, że to, co miało być teraz powiedziane, zostało już powiedziane.

 

9. Po zakończeniu dialogu trwaj przez chwilę w ciszy, a następnie przeczytaj zapisane przez siebie słowa. Zwróć uwagę na uczucia lub emocje, jakie powstają w tobie podczas czytania. Jakie są to uczucia? Czy są to te same uczucia, jakie pojawiły się w tobie podczas dialogu, czy też różnią się od nich? Zapisz swoje spostrzeżenia?

10.  Jeżeli te spostrzeżenia sugerują pracę w innym dziale ID, zapisz to wyraźnie i spróbuj zastosować się do tej sugestii w najbliższym czasie.

11. Doświadczenia, o których przypomniałeś sobie podczas pracy w tym podrozdziale, zapisz w odpowiednim miejscu ID.

12. Powróć do właśnie zakończonego dialogu, kiedy w późniejszym czasie, odczujesz, że powinien być on podjęty na nowo.

 

 

V OTWARCIE NIEPRZEBYTYCH DRÓG DUCHOWYCH

 

1. Weź nową kartkę. Napisz tytuł tego podrozdziału i dzisiejszą datę.

2. Zamknij oczy! Wycisz się! Oddychaj głębiej, wolniej, spokojniej. Siedząc w ciszy, nie myśl o niczym konkretnym. Spróbuj wewnętrznie odczuć atmosferę swojego życia wewnętrznego, jego cykle i zmiany.

3. Przeczytaj sporządzoną przez siebie listę DUCHOWYCH KAMIENI MILOWYCH w kolejności chronologicznej, oraz zapis dotyczący uczuć i spostrzeżeń, jakie zauważyłeś w sobie podczas czytania tej listy. Powróć do ciszy i ponownie odczuj te uczucia i emocje. Trwaj przez chwilę w tej atmosferze. Zwróć uwagę na ciągłość twojego życia wewnętrznego. Odczuj tą ciągłość.

4. Spróbuj odczuć wszystkie doświadczenia, które składają się na twoje życie wewnętrzne. Nie zatrzymuj się na żadnym konkretnym doświadczeniu, ale pozwól im swobodnie przepływać przez twoją świadomość.

5. Powróć do wcześniej zapisanego ZBIORU DOŚWIADCZEŃ. Nie czytaj szczegółowo swoich zapisków, ale pobieżnie prześledź je oczami, starając się odczuć opisane tam doświadczenia. Przechodząc od jednego doświadczenia do drugiego, obserwuj zmianę swoich uczuć i emocji, które one wzbudzają. Jeśli, któreś z doświadczeń wzbudzają w tobie szczególnie mocne emocje (szczególnie poruszyły cię wewnętrznie), zatrzymaj się przy nich przez dłuższą chwilę. Pod opisem tych doświadczeń, zapisz wszystkie uczucia, myśli, spostrzeżenia, wspomnienia, skojarzenia, wyobrażenia, itd., które pojawiają się w tobie.

6. Powróć do ciszy. Zamknij oczy. Oddychaj głębiej, wolniej, spokojniej. Trwaj w bezruchu.

7. Trwając w ciszy, skieruj swoją uwagę na ciągłość, którą dostrzegłeś w swoim życiu wewnętrznym, poprzez tworzenie listy DUCHOWYCH KAMIENI MILOWYCH. Bez myślenia o czymś konkretnym, staraj się odczuć ciągłą obecność nieuchwytnej „nitki”, która łączy poszczególne doświadczenia wewnętrzne.

8. Trwając w ciszy, przypomnij sobie własne usiłowania w celu poznania sensu życia; swoje różnorodne przekonania; przebyte cykle, z ich etapami pustki i intensywności treści; wszystko to, co składa się na twoje życie wewnętrzne. Skoncentruj się na ich ciągłości i jedności. Spojrzyj na swoje wewnętrzne życie, jako na jedną organiczną całość.

9. Ponownie powróć do ZBIORU DOŚWIADCZEŃ i prześledź je po kolei. Tym razem nie zwracaj swojej uwagi na uczucia, ale na ciągłość tych doświadczeń. Spójrz na te doświadczenia, jako na elementy jednego życia.

o       Czy dostrzegasz wspólne elementy doświadczeń, które do tej pory wydawały się całkowicie wyjątkowe i niemające nic wspólnego z innymi doświadczeniami?

o       Czy dostrzegasz jakiś element, który jest obecny w różnych, czasami czasowo bardzo odległych od siebie doświadczeniach (jakiś temat, który co jakiś czas pojawia się i zanika)?

o       Czy przypominasz sobie jakieś wydarzenia, przeżycia, doświadczenia, itd., które w jakiś sposób łączą zapisane już doświadczenia? Jakie są to doświadczenia? W jaki sposób połączyły pozostałe? Jaki wpływ miały na twoje życie wewnętrzne?

      Zapisz swoje spostrzeżenia w ZBIORZE DOŚWIADCZEŃ.

10. Na przygotowanej wcześniej kartce, opisz najistotniejsze element wydarzeń, w których dostrzegłeś jakąś wewnętrzną spójność.

11. Siedząc w ciszy, zwróć swoją uwagę na ciągłość łączącą wszystkie te wydarzenia, postaraj się odczuć je jako jedną całość. Zapisz pojawiające się uczucia, emocje, myśli, słowa,  wrażenia, wyobrażenia, symbole itd.

12. Zastanów się nad znaczeniem tych wydarzeń. Nie myśl o nich w ich kontekście chronologicznym (w kontekście wydarzeń, które je poprzedziły, albo, które nastąpiły bezpośrednio po nich), ale w kontekście wydarzeń, które łączą się z nimi wewnętrznie, w kontekście ich wewnętrznej ciągłości.

• Czy dostrzegasz jakiś schemat (prawidło, szablon)?

o       Jaką drogę wskazują te doświadczenia?

o       Jaką przyszłość usiłują uformować?

o       W jakim kierunku usiłują dążyć?

o       Jakie możliwości ukazują?

o       Do czego wzywają (zapraszają)?

o       Czy odczytywałeś znaczenie tych wydarzeń w czasie, kiedy miały miejsce?

o       Czy w pełni odpowiadałeś na wezwania, które zawierały te doświadczenia?

o       Czy ciągle istnieją przeszkody, które utrudniły lub całkowicie uniemożliwiły ci odpowiedzenie na to wezwanie?

o       Czy obecnie istnieje możliwość odpowiedzenia na to wezwanie?

o       Czy widzisz sens (wartość) w odpowiedzeniu na to wezwanie?

o       Czy chcesz na nie odpowiedzieć?

      Jeżeli zidentyfikowałeś więcej niż jedną grupę wewnętrznie połączonych ze sobą doświadczeń, to w podobny sposób opisz wszystkie te grupy.

 

STRONA GŁÓWNA                            SPIS TREŚCI DZIENNIKA                               NASTĘPNA STRONA